займ на карту срочно
کد خبر: 40414 | سرویس: استان ها
تاریخ انتشار: 25 جولای 2020 | ساعت » 18:27

هنر ارزشمندحصیربافی نسل به نسل از پدران به فرزندان آموخته شده و همچنان تا به امروز تداوم داشته و این هنر ذاتی از نسلی به نسل بعدی به اشتراک ‌گذاشته شده است.

به گزارش کیانسه ازایرنا حصیر بافی یادگاری از گذشته های دور این سرزمین اساطیری و هنرپرور است، ایران در کنار کشورهایی مانند ژاپن، کره و مکزیک یکی از ۱۶ کشور تولید کننده حصیر به شمار می‌رود. یافته‌‏های باستان شناسان در سایت جهانی شهرسوخته سیستان بیانگر آن است که درهزاره سوم قبل از میلاد دراین مرکز تمدنی بافته ‌هایی با الیاف گیاهی یافت شده که با کاربرد زیرانداز، پرده، طناب، سبد و غیره از آنها استفاده می شده است که در واقع آن‌ها را حصیر می نامید. تنوع و مهارت حصیر بافی در سیستان و بلوچستان آنقدر بالاست که از توپ و اسباب بازی گرفته تا قاشق و ظرف آب و حتی قایقی که همچنان با آن صید انجام می‌شود، همگی با حصیر بافته می شوند.

صنایع دستی و هنرهای بومی به صورت خاص بازتاب نگرش معنوی و تظاهرات روحی، قومی و بومی اقوام مختلف ایرانی بویژه مردمان سیستان و بلوچستان است و به صورت عام یک کالای مادی با ارزش اقتصادی است، این هنر که از فرهنگ مردم منطقه سیستان و بلوچستان ناشی می شود این روزها در ارتباطی تنگاتنگ با اقتصاد قرار گرفته است از اهمیت اقتصادی  صنایع دستی کم نشینده ایم این هنر دیرین که روزگاری در گذشته اقلام ضروری زندگی سازندگانش را تامین می‌کرد در دنیای امروز به منبع درآمدی برای هنرمندان این رشته تبدیل شده است.

بدون تردید یکی از دلایل مهم در توجیه اقتصادی صنایع دستی نقش آن در زمینه اشتغالزایی است. اگر در جامعه ای سطح اشتغال زایی بالا باشد هر زلزله اقتصادی نمی تواند ان را بلرزاند همه می دانیم سیستان و بلوچستان به عنوان استانی که از نظر نگاه ملی محروم تلقی می شود می تواند با توجه ویژه به صنایع دستی خصوصا حصیر بافی که از تاریخ کهن این دیار سرچشمه می‌گیرد خلاء‌های اقتصادی خود را جبران کند.

تولید صـنایع دسـتی قسـمتی از تولیـد ناخـالص ملـی را تشـکیل مـی دهـد و قریـب بـه اتفـاق صـنعتگران صـنایع دسـتی درحـال حاضـر جـزء اقشـار کـم درآمـد جامعـه محسـوب مـی شـوند اما این اقشار کم درآمد جامعه با آمدن مهمان ناخوانده کرونا وضعیتشان رو به وخامت گذاشت.

حصیر بافی در مسیر کرونا

حصیر بافی تا ۲ دهه پیش از رونق خوبی در سیستان و بلوچستان برخوردار بود اما به یکباره با حاکم شدن بحران خشکسالی و خشک شدن تالاب بین المللی هامون و تخریب طبیعی نیزارهای آن حصیر بافی دست خوش این بحران شد بطوریکه بسیاری از حصیربافان همانند بسیاری از ساکنان حاشیه هامون خانه و کاشانه خود را ترک کرده و در حاشیه شهرها و روستاهای دیگر ساکن شده و به شغل دیگری رو آوردند.

البته برخی از هنرمندان حصیر باف همچنان در منطقه ماندگار شده و با تامین نی از سایر استانها بطور کج دار و مریز به بافت حصیر مشغول شدند تا این هنر اصیل و با سابقه به یکباره نابود نشود.

با ورود آب به هیرمند و هامون پس از حدود ۲۰ سال خشکسالی و جان گرفتن تالاب بین المللی دو باره نیزارها رشد کرد و حصیر بافی رونق گرفت اما این بار کرونا وارد میدان شد.

زخمی که کرونا بر پیکره صنایع دستی زد اینقدر عمیق بود که توانست همه‌ی ابعاد را تحت تاثیر قرار دهد. دیگر نه از گردشگران داخلی خبری بود نه توریست های