займ на карту срочно
کد خبر: 27998 | سرویس: وبلاگ
تاریخ انتشار: ۲۱ تیر ۱۳۹۶ | ساعت » ۳:۱۲

چند روزی است که مقاله‌ای با امضای «دکتر علی محمد ایزدی» به نقل از کتاب «چرا عقب مانده‌ایم؟» در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود.

این مقاله تا کنون تنها در شبکهء «تلگرام» بیش از ۱ میلیون خواننده داشته و به سرعت به تعداد خوانندگان آن افزوده می‌شود. موضوع مقاله نقل خاطره‌ای از نویسنده از سفرش به کشور دانمارک است که در انتهای آن یک نتیجه‌گیری «جامعه‌شناختی» در مورد علت «پیشرفت» غربی‌ها و «عقب‌ماندگی» ایرانیان نیز ارائه شده است.

آن خاطره‌ از این قرار است که: «در کشور دانمارک با قطار سفر میکردم .بچه‌ای بسیار شلوغ می‌کرد. خواستم او را آرام کنم به او گفتم اگر آرام باشد برای او شکلات خواهم خرید. آن بچه قبول کرد و آرام شد. قطار به مقصد رسید و من هم خیلی عادی از قطار پیاده شده و راهم را کشیدم و رفتم. ناگهان پلیس مرا خواند و اعلام نمود شکایتی از شما شده مبنی بر اینکه به این بچه دروغ گفته‌ای. به او گفته‌ای شکلات میخرم ولی نخریدی! با کمال تعجب بازداشت شدم! در آنجا چند مجرم دیگر بودند مثل دزد و قاچاقچی. ‌آن‌ها با نظر عجیبی به من مینگریستند که تو دروغ گفته‌ای آن هم به یک بچه! به هر حال جریمه شده و شکلات را خریدم و عبارتی بر روی گذرنامه‌ام ثبت کردند که پاک نمودن آن برایم بسیار گران تمام شد. آنها گدای یک بسته شکلات نبودند. آنها نگران بدآموزی بچه‌شان بودند»

در بخش بعدی مقاله٬نویسنده این حساسیت دانمارکی‌ها به «صداقت» را با عادت «دروغ‌‌گویی» ایرانی‌ها مقایسه می‌کند و نتیجه می‌گیرد که یکی از دلایل «پیشرفت» آن‌ها و «عقب‌ماندگی» ما٬ همین اختلاف رویکردمان به «دروغ» و «صداقت» و آموزش آن‌ها به فرزندانمان است.

البته این داستان که بیشتر به یک  فیلم‌ بد «والت دیزنی» شباهت دارد تا خاطرهء واقعی یک تحلیل‌گر اجتماعی٬ در هیچ کجای کتاب «چرا عقب مانده‌ایم؟» دکتر ایزدی موجود نیست و مثل بسیاری از مطالب اینترنتی جعلی و بی‌اساس است.

مسلماً در هیچ کشوری از جهان پلیس کسی را به جرم «دروغ گفتن به بچه» بازداشت نمی‌کند٬ هیچ دادگاهی هرگز حکم «خریدن شکلات» به عنوان جریمه صادر نمی‌کند٬زندانیان دزد و قاچاقچی جرم او را سنگین‌تر از خودشان نمی‌پندارند و با حیرت و ناباوری به او نگاه نمی‌کنند٬ و ادارهء مهاجرت هیچ کشوری برای علامت‌کذاری فردی که به کودکی دروغ  گفته «مُهر» یا «عبارت»ی در گذرنامه‌ او وارد نمی‌کند.

اما سوال این است که چرا چنین مطلب بی‌اساسی با این میزان از استقبال در شبکه‌های اجتماعی ایرانی مواجه می‌شود؟ چرا ذهن میلیون‌ها ایرانی تا این حد مستعد پذیرفتن چنین تصویر «رویایی» و «خیال‌بافانه» و «یوتوپیایی» از غرب است که حتی در برابر مضحک‌ترین ادعاها و اغراق‌آمیزترین تمجیدها هیچ مقاومتی از خود نشان نمی‌دهد و  به آسانی آن را بازنشر می‌دهد و تکثیر می‌کند؟‌ و چرا این تعداد از ایرانیان تا این اندازه از مقایسه فضلیت‌های «غربی‌ها» با رذیلت‌های «ما» لذت می‌برند؟

واقعیت این است که تلقین این باور که ما یک ملت «عقب مانده»‌ایم که در تمام زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی از زمین تا آسمان با غرب فاصله داریم توسط خود «جامعه‌شناسان» و «تحلیل‌گران» و «روشنفکران» ایرانی به یک «تفکر غالب» در جامعه و یک «سبک تحلیلی» در علوم انسانی تبدیل شده است.

سالیان سال جامعه‌شناسان و تحلیل‌گران ایرانی در کتاب‌ها و مقالات و سخن‌رانی‌ها و فیلم‌های خود به جای این‌که نقاط قوت فرهنگی ایرانیان را شناسایی کنند و روحیه خودباوری و سازندگی را در مردم‌شان تقویت کنند و مسیری برای پیشرفت و توسعه برای جامعه ترسیم کنند٬هر لحظه طوماری از رذلیت‌ها و  بی‌اخلاقی‌ها و زشت‌خویی‌ها را – به اسم «آسیب‌شناسی» – به ایرانیان نسبت دادند تا ثابت کنند که  «ما چگونه ما شدیم؟» و کشف کنند که «چرا عقب مانده‌ایم؟» و «علل و عوامل فرهنگی عقب ماندگی ایرانیان» را تشریح کنند.

ما امروز به شیو‌ه‌ء جدیدی از «آسیب‌شناسی» نیاز داریم. «آسیب‌شناسی‌»ای که به معنی رفع موانع در مسیر پیشرفت و توسعه‌مان باشد و نه اثبات «عقب ماندگی‌»مان. و نه پُتکی که بر سرمان کوفته می‌شود تا آن را در برابر غربی‌ها خم کنیم.

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه میگذارد

مرا آگاه ساز اگر
avatar
wpDiscuz
جدیدترین اخبار